Ang isang taon na naman ang lumipas.  Isang taong tawanan, iyakan, tampuhan, at biruan ang nakalipas.  Hindi ko makakalimutan ang mga nangyari sa akin noong nakalipas na taon. Hay... Marami ang nangyari sa akin noong 2005.  

Sa taong ito, na-established ko ang kauna-unahan kong blog.  Pitong buwan na ang nakakalipas ng una akong magsulat tungkol sa sarili ko at sa mga nakapaligid sa akin.  Sa totoo lang nahihirapan ako sa bawat entry ko dito.  Mahirap talaga para sa akin ang magsulat.  Ang mahalaga sa akin ay ang makagawa ng maayos na website.  Pero hindi ko naisip na gumawa ng mga sulatin.  Gusto ko lang mapa-WOW! ang sarili ko sa nagawa kong layout.  Nasabi ko na sa entry ko dati na hirap talaga akong express ang sarili ko.  Heto ako ngayon hirap pa rin pero nandito pa rin ako at nagsusulat.  Siguro ang malaking factor <ang hirap tagalugin..tanga nga> ay ang aking kakulangan sa pagbasa ng mga libro.  I'd be honest, I don't usually read books unless I need too. So hindi ako talaga mahilig sa libro.  Sumasakit ulo ko kada magbabasa ako.  Sabi ko nun, "Bakit naman ako magbabasa eh wala naman akong mapapala dyan."  Dun ako nagkamali.  Heto hirap sumulat at makaintindi ng mga sulatin.

Marami rin akong problemang nasubukan.  Isa na dun ang sa pamilya.  Sa eskwela. Sa mga kaibigan.  There's no perfect family, ika nga.  Lagi na lang nasa isip ko ay kagustuhan ng nasa itaas ito.  Pero minsan nasisisi ko siya kung bakit kami nagkakaganito. Pero na-realized k na mali iyon.  Wala akong dapat sisihin sa mga pangyayari.  Masisisi ko ba ang tatay ko kung sawa na siya sa nanay ko.  Mahirap ang magpanggap di ba?  Lagi kang may worries.  Pero alam ko pareho silang may mali.  Hindi ko na lang pinamumukha sa kanila na mali sila. 

Sa taon na ring ito, dalawang beses na rin akong bumagsak sa tanang buhay ko.  Dito ko naramdaman na hindi ako dapat nagrerelax-relax lang sa pag-aaral.  Dito ko na rin naramdaman na nasa kolehiyo na pala ako, inspite na 2nd year na ako.  First year at MAPUA was not that exciting for me.  Eventhough its hard but I never felt the importance of every minute of it. Ngayong nagkaroon na ako ng bagsak, namulat na ako sa pagkakatulog.  Nagsisisi rin ako kung bakit ako bumagsak.  Nasa huli talaga ang pagsisisi.

Hindi naman puro lungkot ang nangyari sa akin.  Siyempre meron ding tawanan at biruan.  Ilang buwan na rin ang nakakalipas ng sumali ako sa organization. Sa MICRO ko naranasan ang mga kakaiba.  Nagawa kong maglakad sa koridor ng aming eskwelahan ng nakapang-retro.  May ibubuga ika nga ang mga tao sa likod nitong samahan na ito. Masaya naman ako dito kasi marami akong kaibigan at matuturing ko na ring mga kapamilya kasi ang bait nila sa akin.  Walang kaplastikan ika nga.  Mga totoong tao.  Nandyan ako para sa kanila, siyempre nandyan din sila para sa akin.  Puro masasaya ang mga nararanasan ko sa kanila.  Sa bawat araw na dumaan na kikilala ko sila ng lubusan.  Meron kaming kanya-kanyang personalidad na nagpapatibay sa amin.  Hindi ko talaga ma-explain kung ano ang aking nararamdaman pagkasama ko sila.  Wala na akong hahanapin pagkasama ko sila.  

The whole 2005 was a blast for me.  Many things i've realized.  Many things i've experienced.  I will bare it not only in my mind but also in my heart.  I will never forget that year!  Happy New YEAR!

Sabi ko sa blog ko nung nakaraan baka next year na ako makapag-update, well may pahabol pang onti. Napag-isipan ko kasi na gumawa na lang for the last time this year.  Pahabol na utot kung baga. Hindi sa pagiging balahura pero dun ko siya mahambing.

This week has been the suckiest or one of the suckiest weeks of my life.  All I do is to eat until my stomach aches.would go in front of the mirror and say "Ang taba ko na, din a ako kakain."   Watch DVDs until my eyes breakdown.  I am a couch potato freak.  I want to go out but there are things that matters such as money and no one will be here at our house - I'm the homeboy if you know what I mean.

Knowing the fact that it was just the week after Christ was laid upon as all.  Dapat marami pera. Alam ko nasa isip niyo.  Sa tanda kong ito mamamasko pa rin ako. Well, mahirap ang buhay ngayon kelangan magtrabaho. As expected, NO MONEY AT ALL. So sad to think that I want many things but I can't have it.  Not that I am being materialistic and being defensive, but I am only human.  I can say that I'm not the only one that feels this way.  All the vain people in this world, knows what I feel. Poor little me…

I don't really have something in my mind right now...  Right now? shish! When was the time I have something precious to talk about. geeeeee.... hate it! hate it! i'm always in dilema.  The hell i'm thinking?!?

Just want to say something here. To update this blog.  Maybe i'll have more updates next month.  I hope...

3 days to go till Christmas! 

Dapat pa bang magsaya?  Oo dapat lang! kasi bday ni JESUS.  Pero dapat pa bang maghanda? Wag na. para saan pa iyon kung wala namang kakain.  Matutulog na lang daw kami sabi ng nanay ko. Mabuti pa iyon walang gastos... 

Simula nung magkaisip ako, taun-taon masaya ang pasko ko.  Ewan ko ba ngayon parang nagbago na ata.  Marami kasi ang dahilan...PERA.  Di ba parang sa pera na lang umiikot ang mundo.  Hindi DAW sabi ng nanay ko kasi hindi naman daw lahat ng bagay ay napapasaya ng pera.  Ewan ko ba, para sa akin ang pulo't dulo ng lahat ay pera pa rin.  May balak pa ata lumayas ng bahay dahil sa mga ilang bagay na magulo kung isipin.  Hay ang saya ng X'MAS ko!

Ewan ko ba kung bakit ganito ang buhay puro gusot at paghihihirap.  Ang O.A. ko naman.  Pero ganun naman talaga ang nangyayari eh. Ganito na ba talaga ang buhay?  Kahit ano ang gawin mo wala pa ring nagyayari.  Magpapasko na pero ganito pa rin ang buhay.  Hindi ba uso ang "Christmas BONUS?"  Ang pagkakaalam ko lahat ng taong nagtatrabaho dito sa PINAS meron nun kasi merong somethin' something pag pasko.  "A TIME FOR SHARING DAW!" 

You know what, i'm still happy coz' i've got this kind of life.  It's God's will.  Hindi siguro marangyang buhay ang para sa akin ngayon...Siya na ang bahala.

MERRY CHRISTMAS everyone!